Hovlik

For to dagar sidan fødde systeri mi ein son. Det er no ikkje so spesielt. Det som er spesielt med denne fødselen, er namnet på guten: Hovlik. Som ein kan sjå, bestend det i den formi namnet er i no, av to lekkar som er kjende norske ord:

hov: heidensk gudshus i norrøn tid
lik: død lekam, dødt menneske

Namnet gjev kanskje ikkje dei aller beste konnotasjonane!

Hovlik er ei dialektal form av det i hovudsak mellomalderlege namnet Hugleik, og det hev funnest i denne formi i eit lite, avgrensa omkverve i Noreg. Namnet er ei oppattkalling. På garden der namnet åt mor mi kjem frå, hadde odelsgutane alltid eitt av to namn: Anders eller Hovlik. Det er grunnen til at syster mi (og eg) kjenner til dette spesielle namnet. Den siste bonden på garden som hadde dette namnet, var tippoldefar min.

Ifylgje ssb.no er det i dag 3, 2, 1 eller 0 menn som hev dette namnet til førenamn. Og dette arkaiske namnet skal altso guten hava med seg inn i livet. På sett og vis er det jo litt artig at eit slikt namn stend opp frå namnedauden, men om det vert til bate for guten, vil tidi syna. Merksemd vil det iallfall vekka.